Veel vrouwen die bij mij komen, lopen rond met onverklaarbare lichamelijke klachten.
Klachten waarvoor medisch gezien geen duidelijke oorzaak wordt gevonden, maar die wél dagelijks aanwezig zijn. Spanning, vermoeidheid, druk op de borst, pijn in de buik, een lijf dat maar niet tot rust komt.
Wat deze vrouwen vaak delen, is een diep gevoel van: dit is niet zomaar.
Alsof hun lichaam iets probeert te vertellen wat met het hoofd niet te verklaren is.
In zijn boek Ziekte als symbool beschrijft Rüdiger Dahlke dat lichamelijke klachten geen vijand zijn, maar dragers van betekenis. Symbolen van innerlijke conflicten, onverwerkte ervaringen of delen van onszelf die geen ruimte hebben gekregen.
Niet om te analyseren, maar om te verstaan.
Onverklaarbare lichamelijke klachten als ingang naar een diepere laag
Volgens Dahlke spreekt het lichaam daar waar woorden tekortschieten.
Het lijf drukt uit wat niet bewust geleefd, gevoeld of erkend kon worden. Niet zelden ontstaan klachten op plekken die symbolisch verbonden zijn met thema’s als dragen, begrenzen, inslikken of vasthouden.
Bij onverklaarbare lichamelijke klachten gaat het dan ook zelden om ‘iets dat kapot is’.
Het gaat om een innerlijke spanning tussen wie je bent en wat je (ooit) hebt moeten aanpassen om te kunnen overleven.
Veel vrouwen herkennen dit intuïtief. Ze hebben al stappen gezet in persoonlijke ontwikkeling, begrijpen zichzelf op rationeel niveau goed, maar merken dat hun lichaam achterblijft. Alsof het vasthoudt aan een ouder verhaal.
Hier ligt een belangrijke sleutel: het lichaam volgt niet het inzicht, maar de ervaring.
Hoe trauma zich vastzet in het lichaam
Trauma is niet alleen dat wat heftig was, maar ook dat wat te veel, te snel of te eenzaam was om te verwerken.
Wanneer een ervaring niet volledig doorvoeld kan worden, slaat het lichaam die spanning op. Niet als herinnering in woorden, maar als sensatie, spanning of klacht.
Dahlke beschrijft ziekte als een vorm van bevroren bewustzijn: een plek waar iets vast is komen te staan.
In mijn werk zie ik hoe trauma in het lichaam zich kan uiten als aanhoudende klachten, zelfs wanneer de oorspronkelijke situatie al lang voorbij is.
Dat trauma kan ontstaan in dit leven, maar ook verbonden zijn met:
-
de familielijn (voorouderlijk trauma)
-
oude loyaliteiten
-
of ervaringen die niet in dit leven begonnen zijn
Het lichaam maakt daarin geen onderscheid. Het draagt wat nog niet is opgelost.
Regressietherapie als toegang tot de oorsprong
In regressietherapie werken we niet symptoomgericht, maar oorsprongsgericht.
We volgen het spoor dat het lichaam al aangeeft en zakken af naar het moment waarop de klacht betekenis kreeg.
Dat kan een jeugdervaring zijn, een systemische last, of een diepere laag waarin het lichaam nog steeds reageert alsof het gevaar niet voorbij is.
Wanneer die oorsprong wordt gezien en doorleefd, hoeft het lichaam de klacht niet langer vast te houden.
Heling ontstaat niet door het wegwerken van symptomen, maar door het herstellen van innerlijke samenhang.
Wanneer je onverklaarbare lichamelijke klachten benadert als symbolen in plaats van als problemen, verandert de relatie met je lichaam.
Wat eerst voelde als tegenwerking, blijkt een vorm van intelligentie te zijn. Een uitnodiging tot bewustwording.
Niet om harder te werken aan jezelf, maar om dieper te luisteren.
Daar waar het lichaam niet langer hoeft te spreken, ontstaat rust. En ruimte.